Wprowadzenie
Benedykt XIII, który żył w latach 1394–1422, był antypapieżem związanym z obediencją awiniońską w trudnym okresie wielkiej schizmy zachodniej. Jego pontyfikat, choć kontrowersyjny, przyniósł wiele zmian w strukturze Kościoła katolickiego. W czasie swojego urzędowania Benedykt XIII mianował dziewiętnastu kardynałów, co miało istotne znaczenie dla polityki kościelnej tamtych czasów. Mimo że część tych nominacji jest uważana za nielegalne ze względu na status Benedykta jako antypapieża, wielu z nowych kardynałów zyskało późniejsze uznanie na soborach w Pizie i Konstancji oraz w hierarchii Kościoła po wyborze papieża Marcina V.
Nominacje kardynalskie w latach 1394–1417
Benedykt XIII podjął decyzję o mianowaniu nowych kardynałów, aby wzmocnić swoją pozycję w Kościele oraz zapewnić sobie wsparcie polityczne i duchowe. Wśród jego nominacji wyróżniają się zarówno postacie znane z działalności kościelnej, jak i mniej znani duchowni, którzy zgodnie z jego wizją mieli wspierać jego rządy.
Pierwsze nominacje
Jedną z pierwszych nominacji Benedykta XIII było mianowanie Pierre’a Blaina, referendarza papieskiego, na kardynała diakona S. Angelo in Pescheria w grudniu 1395 roku. Jego śmierć w 1409 roku nie umniejszyła jednak wpływu, jaki wywarł na politykę kościelną. Kolejne ważne nominacje miały miejsce we wrześniu 1397 roku, kiedy to Benedykt mianował trzech kardynałów: Fernando Pérez Calvillo, biskupa Tarazony oraz Jofré de Boila, referendarza papieskiego.
Nominacje z 1397 roku
Warto zwrócić uwagę na Berenguera de Anglesola, który został biskupem Gerony i był jednym z kluczowych nominowanych przez Benedykta. Jego późniejsza kariera doprowadziła go do rangi kardynała biskupa Porto e Santa Rufina. Kolejnym kardynałem z tego okresu był Louis de Bar, biskup Langres, który również przeszedł przez różne tytuły kardynalskie i ostatecznie stał się biskupem Porto e Santa Rufina.
Nominacje w kolejnych latach
W maju 1404 roku Benedykt XIV powołał Miguel de Zalba oraz Antonio de Challant. Obaj duchowni odegrali istotne role w działalności Kościoła katolickiego. Nominacje te były częścią jego strategii mającej na celu umocnienie wpływów Kościoła awiniońskiego i zwiększenie swojego wsparcia.
Ostatnie nominacje Benedykta XIII
Choć Benedykta XIII został uznany za antypapieża przez część Kościoła katolickiego, jego ostatnie nominacje miały miejsce już po jego depozycji przez Sobór w Konstancji w 1417 roku. Dnia 27 listopada 1422 roku, krótko przed śmiercią, Benedykt mianował czterech nowych kardynałów: Juliána Lobera y Valtierra, Ximeno Dahe, Dominique de Bonnefoi oraz Jean Carrier. Ostatnia nominacja była szczególnie kontrowersyjna, ponieważ Jean Carrier nie uznał wyboru Klemensa VIII i samodzielnie wyznaczył Bernarda Garniera na swojego papieża.
Kontrowersje wokół ostatnich nominacji
Decyzje podjęte przez Benedykta XIII wzbudziły wiele emocji i kontrowersji wśród
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).