Kacyk kasztanowogłowy – niezwykły ptak endemiczny Martyniki
Kacyk kasztanowogłowy (Icterus bonana) to mały, lecz fascynujący ptak, który występuje jedynie na Martynice. Należący do rodziny kacykowatych (Icteridae), jest przykładem endemicznej fauny wyspy. Niestety, jego populacja jest zagrożona wyginięciem, co czyni go obiektem zainteresowania zarówno ornitologów, jak i ekologów. W tym artykule przyjrzymy się temu gatunkowi bliżej, omawiając jego taksonomię, morfologię, zasięg występowania oraz zachowania lęgowe.
Taksonomia kacyka kasztanowogłowego
Kacyk kasztanowogłowy został po raz pierwszy opisany przez szwedzkiego biologa Karola Linneusza w 1766 roku. W swoim dziele „Systema Naturae” przypisał mu nazwę Oriolus Bonana. Obecnie ptak ten klasyfikowany jest w rodzaju Icterus. Interesujące jest to, że jego pokrewieństwo z innymi gatunkami nie zostało do końca wyjaśnione. Badania genetyczne oparte na analizie mtDNA sugerują, że kacyk kasztanowogłowy nie jest blisko spokrewniony z kacykiem złotobrzuchem (I. laudabilis), mimo że odległość między ich naturalnymi siedliskami wynosi jedynie 27 kilometrów. Nazwa gatunkowa „bonana” wywodzi się od francuskiego słowa „banane”, co odnosi się do obecności tego gatunku na plantacjach bananowców.
Morfologia kacyka kasztanowogłowego
Wielkość kacyka kasztanowogłowego waha się od 19 do 21 centymetrów długości, a masa ciała pojedynczego osobnika oscyluje wokół 29 gramów. Z danych zgromadzonych w Muzeum Brytyjskim wynika, że długość skrzydła wynosi około 9,4 cm, a długość ogona osiąga 8,9 cm. Dodatkowo długość skoku to około 2 cm. Wierzch ciała tego ptaka jest czarny, natomiast głowa i szyja mają ciemnokasztanową barwę. Dolna część grzbietu ma natomiast brązowopomarańczowy odcień. Gardło i pierś również są kasztanowe, a pokrywy podskrzydłowe oraz nogawice przybierają intensywny pomarańczowy kolor. Dziób oraz nogi są czarne.
Zasięg występowania i środowisko życia
Kacyk kasztanowogłowy jest gatunkiem endemiczny dla Martyniki, gdzie jego zasięg obejmuje powierzchnię około 1100 kilometrów kwadratowych. Z danych z 1998 roku wynika, że gęstość populacji w centralnej części wyspy wynosiła około 2,4 osobnika na hektar. Historycznie ptaki te występowały głównie w lasach – od suchych po deszczowe – oraz ich obrzeżach i na plantacjach bananów. Można je także spotkać w namorzynach i obszarach zurbanizowanych.
Zachowanie kacyka kasztanowogłowego
Piesni kacyka kasztanowogłowego rzadko są rejestrowane; charakteryzuje się on miękkim szczebiotem oraz ostrym dźwiękiem przypominającym „chiiu”. Ptaki te preferują żerowanie w roślinności, gdzie spożywają owoce, takie jak jagody, oraz owady – w tym mrówki, straszyki i gąsienice. Zazwyczaj można je spotkać pojedynczo lub w parach; rzadziej tworzą większe grupy rodzinne. Nie zaobserwowano przypadków żerowania dalej niż 100 metrów od gniazda, co sugeruje niewielkie terytoria
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).