„`html
Wstęp
Franciszek Stefanowicz, urodzony 29 września 1801 roku w Mosinie, był znaczącą postacią w historii Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce, zwłaszcza w Wielkopolsce. Jako biskup pomocniczy archidiecezji poznańskiej, pełnił swoje obowiązki od 1855 roku aż do swojej śmierci w 1871 roku. Jego życie i działalność charakteryzowały się zaangażowaniem zarówno w sprawy duchowe, jak i społeczne, co czyni go postacią interesującą dla historyków oraz badaczy polskiego Kościoła.
Dzieciństwo i edukacja
Stefanowicz przyszedł na świat w rodzinie garncarza Rocha i jego żony Zofii z Noskowiczów. W początkowym okresie życia kształcił się pod okiem lokalnego duchownego, co zapoczątkowało jego późniejszą drogę do kapłaństwa. W 1818 roku rozpoczął naukę w seminarium duchownym w Poznaniu, gdzie kontynuował przygotowania do swojego przyszłego powołania.
Droga do kapłaństwa
Po ukończeniu seminarium, Franciszek Stefanowicz przyjął święcenia subdiakonatu 13 października 1822 roku, a następnie diakonatu 20 grudnia 1823 roku. Krótko po tych wydarzeniach pełnił rolę guwernera dla dzieci wpływowych rodzin, co pozwoliło mu nawiązać liczne kontakty towarzyskie oraz zyskać doświadczenie w pracy z młodzieżą. W 1824 roku został wyświęcony na prezbitera przez biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego Marcina Siemieńskiego.
Praca duszpasterska
Franciszek Stefanowicz rozpoczął swoją działalność duszpasterską jako wikariusz w kilku parafiach: Zakrzewie, Nieparcie i Czaczu. Później pełnił funkcję kapelana dla rodziny Sczanieckich oraz administratorem parafii w Pakosławiu. W latach 1831-1854 był proboszczem Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Poniecu. Jego posługa w tej parafii była szczególnie owocna – Stefanowicz nie tylko dbał o duchowy rozwój swoich wiernych, ale również angażował się w działalność społeczną i polityczną.
Podczas swojego probostwa doprowadził do renowacji budynku kościelnego oraz odnowienia ołtarzy. Dzięki sowitemu beneficjum mógł wspierać różne inicjatywy lokalne, a także zorganizować pierwsze rekolekcje dla kapłanów dekanatu krobskiego w 1851 roku. W 1852 roku przyczynił się do powstania katolickiej szkoły w Poniecu, co było istotnym krokiem w kierunku poprawy edukacji religijnej młodzieży.
Biskupstwo i działalność publiczna
W 1854 roku Franciszek Stefanowicz został mianowany kanonikiem katedralnym poznańskim oraz biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej z tytularną stolicą Samosata. Jego sakra biskupia miała miejsce 1 stycznia 1855 roku w Rzymie, gdzie konsekrował go kardynał Giacomo Filippo Fransoni. Po objęciu nowego urzędu, biskup Stefanowicz stał się opiekunem Zgromadzenia Służebniczek Bogarodzicy.
Jako biskup był również aktywny na polu politycznym. W 1848 roku wybrano go na posła do Zgromadzenia Narodowego w Berlinie z powiatu krobskiego. Choć nie wykazywał się dużą aktywnością podczas obrad, jego obecność wskazuje na zaangażowanie Kościoła katolickiego w sprawy narodowe. W tym
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).