Żubrobizon – unikalny mieszaniec z rodziny wołowatych
Żubrobizon to niezwykły mieszaniec, który powstał w wyniku skrzyżowania dwóch gatunków bizonów: żubra europejskiego (Bison bonasus) oraz bizona amerykańskiego (Bison bison). Ta hybryda jest nie tylko interesującym przykładem międzygatunkowego krzyżowania, ale także odzwierciedleniem działań na rzecz ochrony i restytucji żubra europejskiego, który w przeszłości był bliski wyginięcia. W artykule przyjrzymy się bliżej historii żubrobizona, jego obecności w Polsce oraz na Kaukazie, a także kontrowersjom związanym z ochroną tej hybrydy.
Historia powstania żubrobizona
Początki żubrobizona sięgają lat 20. XX wieku, kiedy to w Warszawskim Ogrodzie Zoologicznym podjęto decyzję o nabyciu kilku egzemplarzy żubra oraz ich hybryd. W 1929 roku dzięki inicjatywie Karola Hagenbecka, znanego hodowcy dzikich zwierząt, do Polski trafiły trzy żubry i cztery żubrobizony. Część z tych zwierząt została szybko przeniesiona do Puszczy Białowieskiej, gdzie miały szansę na dalszy rozwój.
W Białowieży znalazły się m.in. trzy samice żubrobizona oraz samiec, który był potomkiem białowieskiego byka. Te zwierzęta miały szansę na reprodukcję i przyczynienie się do wzrostu populacji hybrydy. Niestety, w trosce o czystość genetyczną żubrów europejskich, w latach 1935-1936 wszystkie żubrobizony zostały przeniesione do rezerwatu w Smardzewicach.
Żubrobizony w Polsce
W okresie swojego istnienia w Polsce, żubrobizony odegrały istotną rolę w działaniach mających na celu ochronę i restytucję gatunków zagrożonych wyginięciem. W 1939 roku powstała zagroda dla żubrów koło Supraśla, gdzie wypuszczono kilka osobników żubrobizona. Jednakże po zakończeniu II wojny światowej, obawy o czystość gatunku skłoniły do wywiezienia tych hybryd z Puszczy Białowieskiej. Ostatni żubrobizon opuścił ten obszar we wrześniu 1950 roku.
Współczesne działania mające na celu ochronę żubra europejskiego w Polsce obejmują zakaz hodowli bizonów amerykańskich, które są traktowane jako gatunek inwazyjny. Takie środki mają na celu zapobieżenie dalszym krzyżowaniom i zachowanie czystości genetycznej zagrożonego gatunku.
Żubrobizony na Kaukazie
Oprócz Polski, żubrobizony znalazły swoje miejsce również na Kaukazie. W latach 40-tych XX wieku rozpoczęto tam program ich introdukcji. Najpierw osiedlono je w Rezerwacie Kaukaskim, a później w Gospodarstwie Leśnym w Nalczyku. Tempo wzrostu liczebności populacji było imponujące i osiągało nawet 10-12% rocznie. W szczytowym momencie populacja żubrobizonów w Nalczyku wynosiła około 250 osobników, natomiast w Rezerwacie Kaukaskim około 1500.
Niestety, jak wiele innych gatunków dzikich zwierząt, również żubrobizony stanęły w obliczu zagrożeń związanych z kłusownictwem. W latach 90-tych XX wieku liczebność obu populacji drastycznie spadła – do około 18 osobników w Nalczyku oraz 500 w Rezerwacie Kaukaskim. Taki stan utrzymywał się przez wiele lat, stawiając pod zn
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).