119 Eskadra Sił Powietrznych Izraela
119 Eskadra, znana również jako Ha’Atalef, co w języku hebrajskim oznacza „Nietoperz”, jest jedną z kluczowych jednostek uderzeniowych Sił Powietrznych Izraela. Jej siedziba znajduje się na bazie wojskowej Ramon w Izraelu. Od momentu swojego powstania, eskadra odegrała istotną rolę w wielu konfliktach zbrojnych, a jej historia jest pełna zarówno triumfów, jak i wyzwań.
Początki i formowanie eskadry
Eskadra została sformowana 8 września 1956 roku, w czasie kiedy Izrael starał się umocnić swoją pozycję w regionie. W początkowym okresie jednostka dysponowała jedynie trzema myśliwcami Gloster Meteor NF.13, a jej piloci odbyli szkolenie w Wielkiej Brytanii. Ograniczona liczba samolotów oraz pilotów sprawiła, że zdolności bojowe eskadry były na początku dość ograniczone.
Jednakże kluczowym momentem w historii eskadry miała miejsce podczas kryzysu sueskiego w 1956 roku. 28 października tego samego roku, 119 Eskadra przeprowadziła nocną operację przechwycenia egipskiego samolotu transportowego Ił-14, który leciał z Damaszku do Kairu. Zestrzelenie tego samolotu nad Morzem Śródziemnym, oddalonym o około 200 kilometrów od Cypru, miało tragiczne konsekwencje – na pokładzie zginęło 16 wysokich rangą oficerów egipskiej armii. To wydarzenie podkreśliło znaczenie eskadry w kontekście izraelskiej obrony powietrznej.
Rozwój i modernizacja
W marcu 1958 roku 119 Eskadra wzbogaciła swoje zasoby o siedem samolotów myśliwsko-bombowych Vautour IIN, a miesiąc później do jednostki trafiły dodatkowe myśliwce Meteor NF.13. W miarę upływu lat eskadra była poddawana dalszej modernizacji – w marcu 1964 roku otrzymała 26 samolotów myśliwskich Mirage IIICJ, co znacznie zwiększyło jej możliwości operacyjne.
Podczas Wojny Sześciodniowej w 1967 roku samoloty 119 Eskadry brały udział w intensywnych nalotach na lotniska w Jordanii i Syrii. Eskadra wykazała się dużą skutecznością, niszcząc 32 samoloty przeciwnika, z czego 19 zostało zestrzelonych w bezpośrednich starciach powietrznych. Co istotne, nie poniesiono strat własnych, co świadczy o wysokim poziomie wyszkolenia pilotów oraz sprawności operacyjnej jednostki.
Okres konfliktów i intensyfikacja działań
Wojna na wyczerpanie, która miała miejsce po Wojnie Sześciodniowej, okazała się dla 119 Eskadry czasem nieustannych starć powietrznych. W ciągu tego okresu udało się zestrzelić 47 samolotów przeciwnika. Dwa myśliwce Mirage III zostały przystosowane do misji zwiadowczych i wyposażone w kamery fotograficzne, co dodatkowo zwiększyło ich użyteczność na polu bitwy.
W latach 70-tych eskadra przeszła kolejną transformację – pod koniec dekady została wyposażona w nowoczesne myśliwsko-bombowe F-4E Phantom II. Samoloty te stały się kluczowym elementem uzbrojenia jednostki podczas Wojny Jom Kipur w 1973 roku. Eskadra brała udział w intensywnych atakach na armię arabską i zdołała zestrzelić 16 wrogich maszyn, mimo że straty własne wyniosły sześć maszyn.
Przełom lat 80-tych
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).